Wat was het moment waardoor je wist: DIT verhaal moet ik nu opschrijven?
Voor Liever niet voelde ik de vonk temidden van de pandemie. Iedereen zat thuis vanwege de lockdown en klaagde over ‘huidhonger’, terwijl ik vooral opluchting voelde dat ik niet moest knuffelen of kussen bij wijze van begroeting. Ik wist toen meteen dat ik er iets mee moest. Want, zo dacht ik, er moesten wel meer kinderen (en volwassenen) zijn die altijd met hetzelfde ongemak als ik rondliepen. Het bleek dat ik gelijk had.
Als een lezer maar één gevoel of les mag overhouden na het dichtslaan van je boek, wat moet dat dan zijn?
Met al mijn boeken wil ik dat mijn lezers vooral eraan herinnerd worden dat hun stem ook krachtig is.
Welk personage of welk hoofdstuk staat het dichtst bij jouw eigen persoonlijkheid, en waarom?
In al mijn personages laat ik een stuk van m’n persoonlijkheid achter. Manoe uit Liever niet komt daar het dichtst bij. Vooral op het moment dat ze haar stem vindt en duidelijk haar grenzen aangeeft. Met Sifra uit Watramama deel ik mijn sterk rechtvaardigheidsgevoel en haar nieuwsgierigheid naar familiegeheimen.
Voor welk specifiek moment is dit boek gemaakt?
Liever niet is perfect om samen te bespreken bij welke personen je kind veilig voelt, maar ook om bespreken waar diens grenzen liggen. Vinden ze het eigenlijk wel leuk als ze oma of opa een kus moeten geven. Is deze vraag überhaupt ooit gesteld. Dit boek samenlezen houdt de deur open voor mooie gesprekken over lichaamsgrenzen en veiligheid.
Wat maakt dit boek zo krachtig?
In Liever niet en Adam Activist zit een duidelijke pedagogische lijn: kinderen leren grenzen herkennen en stellen, en ontdekken hoe ze kunnen handelen bij onrecht. Het gaat niet alleen over “weten wat goed is”, maar over dóén. De boeken bieden concrete taal en herkenbare situaties waarmee kinderen agency ontwikkelen: voor zichzelf én voor anderen.